bayan ng mga busabos.... no way..

kawawa naman ang bayan ko... binabansagan ng bayan ng mga busabos...

ang hirap talaga mangumbinsi ng mga tao...
na kailangan ng kumilos ng lahat bilang nagkakaisang tao...

paulit-ulit nagpapaloko....
pag nakipagpalit ng pwesto'y manloloko....
ano pa bang kulang sa mga tao??
kailangan pa bang maulit ang martial law??


simulan daw sa sarili ang pagbabago?? punahin ang sarili bago ang ibang tao?
siguro'y may pera ang mga taong ito... kaya di nila alam kung bakit namin sinisisi ang gobyerno....

kapag ang isang manggagawa ay kumikita lamang ng 50 peso sa isang araw para ipang bili ng pagkain ng pamilya, ipang paaral sa mga anak.... pambayad sa kuryente, tubig, pambili ng damit??

ano pang matitirang ibina badyet mo?? kung magaling kang mag kalkula, mula pa lang sa 50 peso, alam mo ng walang pag asa...


sipag at tyaga daw.... ano pa nga ba?? 50% ng mga kumpanya at pabrika sa pilipinas ang kamakailan lang ay nagsara, dahilan upang mawalan ng trabaho ang milyong milyong pilipino.

pano na pag wala ng pera... pano na pag walang makain sa mesa?? lahat ng mali ay tama na... parang white lies na lang ang lahat... tutal para sa mabuti naman ang paggawa mo ng masama di ba?? yaan ang kadalasang pumapasok sa isip ng mga mahihirap na tao...

sayang hindi natin sila pinakikinggan... kasi... puro sarili tayo...

di niyo ba napapansin... na tuwing magsusulat tayo....

tuwing may sasabihin tayo....
lagi na lang... pagalingan... pataasan.. (e.g. "ay ako ganito...", "wala yan... ako nga ganito... " talo kita... ako ganito... ")

hindi ba pwedeng... TAYO??? imbis na ako???

"ay KAMI ganito...." "wala yan... KAMI nga ganito...." " Talo NAMIN kayo... KAMI ganito... "

di ba't mas masarap pakinggan kapag marami kayong nakakaramdam??

"ang mga nagsasabi na tigilan ang pamumuna sa iba....
ay di pa naranasang maloko ng IBA....
at least.... hindi sila aware na naloloko sila...."


ang hindi umamin sa kasalanan nila... ay makasalanan din...


ayokong matawag ang bayang kinalakhan ko bilang bayan ng mga busabos...

TIK TOK MUKMOK.....

tik tak tik tak
nakakatakot ang oras na pumapatak.
tik tak tik tak
otso-otso ang trabaho kong wasak.

isang minuto ang nawala;
nababawasan din ang kita.
pano na pag nagkasakit ako?
anong kakainin ng pamilya ko?

kailangan magtrabaho,
sampu ang pinag aaral ko.
kapag nabawasan ang oras ng paggawa;
anong kailangang mawala?

pagkain, bahay, tubig, damit
ano bang aking uunahin?
tik tak tik tak
trabaho, pera, trabaho, pamilya....

-koi-

i miss my light.... so much....

My light is going somewhere I cannot follow;
My light is going somewhere I cannot reach;
If I ask my light not to leave...
I know she would get mad at me, automatically.

I don't want my light to go..
at least not where I cannot follow..
I don't want my light to go...
For I will be embraced by shadows...

Ive lived my life with her....
with shadows falling behind me....
and now my light is fading....
could this be the start of my bitter ending?

I hate the darkness;
but I will be strong;
for I know my light will return...
In time she'll be HOME.

-koi-

with this pen...

you go away in the mid-morning;
and arrives late in the evening;
you will always look so tired...
but still, you smiled...

you work 8 hours a day...
and work 8 hours at night....
and at this point I have to ask...
do you ever get tired?

I saw you cry that one time..
you said "ill do it for you, anytime"
I don't know why it felt heavy,
You really would give anything for another penny...

I'm sorry it took this long...
for me to figure out what is wrong...
And as I write with this pen in my hand...
I hope you'll be proud even if this isn't grand...


-koi-

hindi ko mapigilang mag isip..

siguro ang pinakamasakit na mangyayari sa akin ay ang palayuin ako sa bagay na minahal ko... ang pagbago sa nakasanayan ko...


ayokong umalis ng the catalyst... kahit isipin... ayoko... gusto ko ng manatili dito mula pa nung malaman kong natanggap ako.. mas lumalim pa ang pagkagusto ko nung umalis yung kasama ko at naiwan ako... napaisip ako.. mula nuon.. alam kong hindi ko siya tutularan.. mananatili ako at kakayanin ko dahil ginusto ko ito.. ito ang gusto ko... ito... para akong nagmamahal ngayon... di ko mapigilan ang pag apaw ng aking emosyon... gusto kong ibigay ang lahat lahat para dito.. para sa mga paniniwala ko... pinagliwanag nila ako... itinataas at pilit ibinabangon tuwing nanghihina at sumusuko.. ang tanging kinatatakutan ko na lang sa ngayon ay kung bibitiw sila... ayokong isipin... wag naman.. wag sana muna silang magsawa... wag muna...

patay na si nena...

pumipiglas, Lumalaban, nanghihina at nawalan ng malay....

(boses ng isang reporter)

natagpuan ang katawan ng isang kinikilalang disisais anyos na si nena, sa ilalim ng tulay dito sa escolta, halos malamog ang katawan ng bata dahil sa mga tinamo nitong pasa at sugat sa katawan at sa hita, pinaghihinalaan ng mga pulis na ang batang ito ay biktima ng pang gagahasa at walang habas na pagpatay ayon sa mga saksi ay mayroon nga daw batang sigaw ng sigaw sa pangalan ng kanyang ina at makaraan ang ilang sigundo ay nakarinig sila ng isang malakas na sigaw at bigla itong tumigil... "alam naman ho namin na may nangyayari na, pero ayaw na namin madamay, normal na rin naman kasi dito yan kaya aksaya lang rin sa oras.." yan ang pahayag ng isang ale na ayaw magpakilala."


"ang aking anak.. ang kawawa kong anak..." halos madurog ang puso ni aling kristina habang nakaupo sa malamig na semento ng kalsada habang yakap ng dalawang kamay ang duguang katawan ni nena... "kaawa awa naman itong nanay na to.." naisip isip ko habang kausap ko ang chief ng aming police station.. ibinaba na sa amin ang utos na dalhin sa ospital ang katawan para magawan ng otopsy pero nung sinabi ko na kay aling kristi ang gusto naming gawin ay bigla itong naghuramentado, nagwala at nagsisisigaw ito.. "mga walanghiya kayo!!! saan niyo dadalhin ang anak ko? anong otopsy pa ba ang gagawin niyo? alam ko ang otopsy na yan... gagawan niy0 ng kung ano anong test ang katawan ng anak ko!!! patahimikin niyo na siya.. lamog na ang katawan niya!!!" patuloy si aling kristi sa pagsigaw at pagwawala... malapit na kaming mawalan ng pag asa at tuluyan ng isuko ang kaso tutal ayaw naman makipag tulungan ng pamilya ng bata kaya lang biglang dumating si mang nestor, nagpakilala siya sa mga bataan ko bilang ama ng bata, ng marinig ko ito ay agad kong sinabi sa kanila na papasukin siya at tulad ng inaasahan, dali dali nitong tinakbo ang nagwawala niyang asawa at niyakap ito.

hindi na ako nagsayang ng oras... tinanong ko agad si mang nestor kung pwede siyang makausap ng sarilinan, pinahintulutan naman niya ako, lumayo kami ng kaunti kay aling kristi at sa katawan, sinabi ko agad ang pakay ko sa kanya at sa katawan... panandaliang kumunot ang noo niya na para bang nagiisip at makalipas ang limang minuto ay nagsalita siya.. "basta isoli niyo ang anak ko.." yun ang mga sinabi niya... napatigil ako ngunit tumango rin pagkatapos, hinawakan niya ang kanyang asawa at sinabing gawin namin ang dapat naming gawin... naging maingat naman kami hanggang sa maisakay ang katawan sa ambulansya... hinding hindi ko makakalimutan ang mukha ng mag asawang iyon... muli ko silang tinapunan ng tingin bago ako tuluyang sumakay sa patrol car namen... hawak ni aling kristi ang kamay ng kanyang asawa habang isinusubsab ang lumuluhang mukha sa dibdib ni mang nestor na nuong mga panahong iyon ay nakakapit din sa kanyang asawa habang bumubulong ng mga salitang di ko na marinig... pero alam kong pinalalakas lang nito ang loob ng babae... nakikita ko ang hingpis ni mang nestor.. nakikita ko sa mapupula niyang mgata na pinipigilan niyang lumuha lalo't sa harap ni aling kristi...

>>>to be continued

wag mo kong iwan dito…. natatakot ako……

-koi-

sa ngayon ang buhay ko ay magulo….

lahat ng tao manloloko….

iniwanan ako ng lahat ng minahal ko…

pinahihirapan ng mga taong hindi kayang makita akong ni ngumiti man lang….

walang akong matawag na kaibigan sa milyong taong pumapaligid sa akin…..

pasensya ka na….

kasalanan ng pader na to!!!!

pakiramdam ko kahit sinong kausap ko… kahit sobrang lapit ko na sa isang tao…

parang may pader na sa ami’y namamagitan….

kaya mo bang sirain ang pader na to????

kaya mo bang tuparin ang pangakong pinapako ng mga taong iniwan rin ako???

kaya mo ba akong samahan ng hindi iniiwan???

sirain mo ang pader na aking pinagtataguan ng matagal na panahon….

samahan mo ako…..

wag mong pababayaang bumagsak ulit ako…